İnsan bazen umursamaz tavırlı arkadaşlara ihtiyaç duyuyor.
Aslında umursamazlık da paylaşılan bir kavram. Hatta ilginçtir ki paylaştıkça güzelleşiyor bu duygu. Güçleniyor da…
Ehh her zaman değil tabii ki.. Ama olsun, bazen boşvermek lazım. Hep birlikte (:
Aslında insan bu iki duyguyu birden yaşayınca anlıyor mutluluğun ne olduğunu.. Korkularıyla hesaplaşamayınca, kendini umursamazlığa vuruyor oluversin canım deyip çıkıyor işin içinden. Ya da çıkamıyor.
Ehh bu iki cümleyi de hâliyle benden başkası anlayamıyor.
Neyse.. Ben blogda saçmalamayı seçtim, beni tanıyan/tanımayanlara kendimden bahsetmek için blog olayına girişsem de sanırım kendi kendime hitap etmekten öteye geçemiyorum.
Bu ara oldukça stresliyim. Hayat şartları, tecrübesizlik..
Ayrıca huzurluyum da.. Belki birşeyleri başarmış olmanın verdiği güvenden kaynaklanıyor bu huzur.
Ne kadar sürer bilmiyorum bu hâller. Bazen zamanı ileri sardırmak istiyorum bazen geriye. Karar veremiyorum, karmaşığım anlayacağınız..
Ne bağlanabiliyorum, ne kopabiliyorum hayattan.
Buna da şükür.
Webmasterın nirvanası galiba.
Ehh haliyle bizim de.. Küçük, güzel tasarımlı rahat bir ofis kim istemez ki.. Olur inşallah..
Geride kaldı. Yorucu, stresli bir o kadar da güzel.
Yaklaşık 1 saat sonra ders başı yapıp 3. sınıfta okuyan öğrencilerimle tanışma fırsatı bulacağım.
Bunca emekten sonra ücretli de olsa öğretmen olarak göreve başlıyorum.
Heyecan dorukta. Umarım güzel bir gün geçer.