Bugünden kelli hergün dershane.. 5 Sene önceki hâlimize döndük.
Ne demişler.. Tarih tekerrürden ibarettir. İnşallah 5 sene sonra da kendini tekrarlamaya kalkmaz.
Sınanmak için gelmişiz derler ya dünyaya… Cidden öyle…
Yok desen de, ben yokum desen de birileri seni yerine oturtup problemleri gözüne sokuyor sanki. Kaçamıyorsun kısacası. Çırpınıyorsun ama nafile.
Çözüm var mı? … Parası olup da huzur isteyen, huzur peşinde harcıyor ömrünü.
Parası olmayanın da tek hedefi para oluyor genelde. Sonuç? Pek başarılı değil kanımca.
Çoğaltılır bu örnekler… Kimisi aşağılarda arar mutluluğu kimi göz hizasında. Sürüp geçiyor işte. Bunalım, sıkıntı, anlık mutluluklar. Ama kaçamıyorsun… Çünkü senaryo hemen hemen belli. Mecburen kendi hayatının hem aktörü hem dublörü oluyorsun. Acıları da sen çekiyorsun, mutlulukları da sen yaşıyorsun.
Ama ben hiç bir film görmedim ki baştan sonra insanlar huzur dolu! Yok, komedi filmlerinde bile yok bu.
Yaşa işte, öyle ya da böyle.
Cidden öyle.. İnternet artık bana karamsarlık aşılıyor sanırım.
Sanırım kapanma vakti geldi. Ya da değişim.
İnternet insanı yavaş yavaş öldürüyor.
İnsan bazen umursamaz tavırlı arkadaşlara ihtiyaç duyuyor.
Aslında umursamazlık da paylaşılan bir kavram. Hatta ilginçtir ki paylaştıkça güzelleşiyor bu duygu. Güçleniyor da…
Ehh her zaman değil tabii ki.. Ama olsun, bazen boşvermek lazım. Hep birlikte (:
Aslında insan bu iki duyguyu birden yaşayınca anlıyor mutluluğun ne olduğunu.. Korkularıyla hesaplaşamayınca, kendini umursamazlığa vuruyor oluversin canım deyip çıkıyor işin içinden. Ya da çıkamıyor.
Ehh bu iki cümleyi de hâliyle benden başkası anlayamıyor.
Neyse.. Ben blogda saçmalamayı seçtim, beni tanıyan/tanımayanlara kendimden bahsetmek için blog olayına girişsem de sanırım kendi kendime hitap etmekten öteye geçemiyorum.
Bu ara oldukça stresliyim. Hayat şartları, tecrübesizlik..
Ayrıca huzurluyum da.. Belki birşeyleri başarmış olmanın verdiği güvenden kaynaklanıyor bu huzur.
Ne kadar sürer bilmiyorum bu hâller. Bazen zamanı ileri sardırmak istiyorum bazen geriye. Karar veremiyorum, karmaşığım anlayacağınız..
Ne bağlanabiliyorum, ne kopabiliyorum hayattan.
Buna da şükür.
Webmasterın nirvanası galiba.
Ehh haliyle bizim de.. Küçük, güzel tasarımlı rahat bir ofis kim istemez ki.. Olur inşallah..
Geride kaldı. Yorucu, stresli bir o kadar da güzel.
Yaklaşık 1 saat sonra ders başı yapıp 3. sınıfta okuyan öğrencilerimle tanışma fırsatı bulacağım.
Bunca emekten sonra ücretli de olsa öğretmen olarak göreve başlıyorum.
Heyecan dorukta. Umarım güzel bir gün geçer.
Aslına bakarsanız bu sene görev yapmak pek aklımda yoktu ama..
Şartlar diyelim..
Ücretli öğretmenlik başvurularının ardından beklemeye koyuldum..Heyecan da var tabi..Gerçi yarı fiyatına daha fazla çalışacağız ama devlet baba sağolsun..
Hayırlısı olsun be abi.. Bi ihtimal..
Ego olayı çok riskli.
Dikkat etmek lazım.