Bir insan kendi yolunu ne kadar çizebilir ki şu dünyada? Bu soruyu kendime sormadan edemiyorum..

OKS sınavı, bizim zamanımızdaki adıyla LGS. Daha 6 ve 8. sınıflarda dershaneye gidiyoruz. Giriyoruz sınava, kafa allak bullak. Hiçbir fikrimiz yok. Tek hedef var, sınavda Anadolu Lisesi, cart lisesi, curt lisesi kazanmak. Tabii ki kazanamıyorum.

Sonra Lise 2-Lise3, yine dershane olayı. Çalışıyoruz, şudur, budur hazırlanıyoruz. Sonuç olarak sırf kazanmak için girdiğimiz ÖSS’den daha ilk senede kurtuluyor ve Sınıf Öğrt. bölümüne yerleşiyoruz. Bir rahatlık, bir rehavet. Ne de olsa üniversite kazandın, artık yatarsın mantığı. İyi kötü KPSS sınavına girer bi yere yerleşirsin. Sonrası Allah kerim.

Eee ?

Bu muydu ? Olay bundan mı ibaret (=

Evet, derler ya hep hayatımızı berlirleyen sınav diye. Harbiden de hayatımı belirledi. Yarı ister, yarı istemez girdim bölümüme ve şunun şurasında bir senem kaldı. KPSS belasını da atlatırsak seneye bi bakmışım öğretmen olmuşum. Sonuç ?

Bunları bölümü sevmediğimden veya istemediğimden dolayı yazmıyorum. Evet seviyorum bölümümü, iyi bir öğretmen de olurum inanıyorum.

Ama dönüp baktığım da anlyorum ki zaten başka şansım yok.  Bir 4 sene daha okudum desem. Şöyle böyle 25 yaşında ikinci üniversite bitmiş olur. Askerliği de ekle 26 =) Türkiye şartlarında bunların garantisi var mı ? Tabii ki hayır.

Kariyer, mariyer derdine girersen bir de işin içinden hiç çıkamıyorsun.

Şimdi bu mesleği icrâ etmeyip webmasterlık vb. uğraşlarla birşeyler yapmaya çalışsam sonucu ne olur ? Yaptığım işin garantisi yok. Bir ay çok sağlam para kazanırım bir ay hiç kazanamam. Yani olay farklı boyutlara ulaşıyor. Her neyse..

Demek istediğim, hayatımızı aslına bakarsanız olasılıklar, söylentiler üzerine kuruyoruz. Çabuk değişiyor insan, çabuk vazgeçiyor herşeyden. Çocukluktan beri böyle değil midir bu zaten? Kamyon, tır vb. olmak isteyen çocuk ilerde, asker olmak istiyor vazgeçiyor polis olayım diyor, sonra yine vazgeçiyor başbakan olacam diyor. Diyor Allah diyor. Sonuç? Genelde fiyasko.

Şimdi 20 seneyi geride bıraktım. Pişman değilim =) Ama ilerde ne olur bilinmez. İnsan çok istese de kendi hayatına yön veremiyor. Verse bile çabuk sıkılıyor, fikir değiştiriyor.

Yılların tecrübesi olarak yazmıyorum, ama izlenimim bu =)

Hayatımdan şimdi memnunum, ya sonra ?

Bu bölümdeysem, ben istediğim için. Şimdi bu makinadan bu yazıyı yazıyorsam kendi isteğim doğrultusunda yazıyorum. Bu site benimse, ben istedim diye benim. Ama insan hep birşeylere takılıp kalmıyor işte.. Vaz geçiyor, fikirleri değişiyor.

Hayatıza sadece bir evrede değil, hayatın tüm evrelerinde yön veriyoruz.. Şimdi öğrenciyim, ilerde öğretmen olacağım belki. Belki hayallerim gerçek olur, sonra bir bilişim şirketi kurarım büyükçe, belki sonra batarım, sonra işportacılık yaparım. Kim bilir ?

Evet hayatımıza yön veren biziz. Ama bize yön veren faktörleri unutmamak lazım. Şartlar öyle gerektirdi derler ya hani. Bu lafı çok seviyorum. (=

Bu yazıyı yazarken aslında kimseye birşey anlatmaya çalışmıyorum. Aksine kendi kendime birşeyler anlatıyorum. Bazen yazıya dökmek gerekiyor farkına varabilmek için… Kimse anlamasa da ben bu yazıyı çok iyi anlıyorum..

Çıldırıyor olmalıyım =)