Aslında insan bu iki duyguyu birden yaşayınca anlıyor mutluluğun ne olduğunu.. Korkularıyla hesaplaşamayınca, kendini umursamazlığa vuruyor oluversin canım deyip çıkıyor işin içinden. Ya da çıkamıyor.

Ehh bu iki cümleyi de hâliyle benden başkası anlayamıyor.

Neyse.. Ben blogda saçmalamayı seçtim, beni tanıyan/tanımayanlara kendimden bahsetmek için blog olayına girişsem de sanırım kendi kendime hitap etmekten öteye geçemiyorum.

Bu ara oldukça stresliyim. Hayat şartları, tecrübesizlik..

Ayrıca huzurluyum da.. Belki birşeyleri başarmış olmanın verdiği güvenden kaynaklanıyor bu huzur.

Ne kadar sürer bilmiyorum bu hâller. Bazen zamanı ileri sardırmak istiyorum bazen geriye. Karar veremiyorum, karmaşığım anlayacağınız..

Ne bağlanabiliyorum, ne kopabiliyorum hayattan.

Buna da şükür.