Kimine göre iddialı gelebilir. Ancak bana göre oldukça gerçekçi bir yaklaşım.

Neden bir insan her yaptığı işi insanlarla paylaşma gereği duyar ? Abicim napayım ben senin bu sabah ne yediğini? Demi ama?

Yok bugün şuraya gittim, buradan geldim, kafamı duvara gömdüm… Çoğaltılır bu örnekler.. Twitter hesaplarını incelemek yeterli bunu anlamak için.

Facebook’da bir miktar öyle.  Sürekli paylaşımlar, herkesin görebileceği yerlere megalomaca iletiler yazmak, videolar paylaşmak. Profil resmine kız arkadaşını koymak, elinde içki şişesiyle resim paylaşmak, ünlü şahıslarlar çekilmiş fotoğraflar yayınlamak.

Kişisel blog olayı da aynen böyle. Tıpkı benim şu an yazdığım gibi. Demezler mi adama, “E be adam sen ne mühendisisin, ne uzmanısın ki herşeyi bilimsel tez yazarmışcasına eleştiriyorsun? Hem de bilgi sahibi olmadan fikir sahibi oluyorsun!” Doğru valla derim… Haklısın…

Eleştirmiyorum yanlış anlaşılmasın. Gelişim psikolojisinin temelini oluşturan görüşler genelde, ergenlik döneminde benmerkezciliğin patlama yaptığını söylerler. Bence benmerkezcilik yok olan birşey değil. Örtük şekilde de olsa devam ediyor. Hepimiz egolarımızı tatmin etme peşindeyiz. İnkar bile etsek, bu böyle.

Neyse ki internet var da bunu daha net görebiliyoruz.